1999.

Vandaag precies 10 jaar geleden, op 21 april 2016, overleed muzieklegende Prince. Ik zou mijzelf geen groot fan willen noemen, maar ik kan zijn muziek absoluut waarderen. Zijn bijzondere stemgeluid en zijn extravagante voorkomen maakten hem de ultieme popster. Een decennium na zijn overlijden is de zanger nog altijd onverminderd populair. Mijn persoonlijke favoriet van Prince is het nummer '1999'. Als ik dat lied hoor, ga ik even terug de tijd in naar oudejaarsavond van dat jaar. Terug naar een andere wereld.

In december 1999 was ik net 12 jaar oud. Voor zover ik mij kan herinneren was het een van de eerste keren dat ik oudejaarsavond mocht opblijven om om middernacht vuurwerk te kijken. De hele avond was ik enorm enthousiast en ook een beetje zenuwachtig. Ik verheugde me op het vuurwerk, maar maakte me ook zorgen. Al maanden ging het op het nieuws over de millenniumbug en werd erover gesproken alsof het einde der tijden op 1 januari 2000 om stipt 00:00 uur zou aanbreken. Computers zouden op hol slaan, raketten door de lucht vliegen en de wereld zou zo goed als vergaan. Ik vond dat als 12-jarige enorme spannend. Mijn ouders hadden me natuurlijk gerustgesteld, maar toch voelde het niet goed. De wereld zoals ik het kende leek ineens erg kwetsbaar en dat gaf een vreemd gevoel.

Gelukkig waren er oliebollen. En was er Prince. Even voor middernacht schoof mijn vader de cd-single van '1999' in de stereotoren. Het nummer uit 1982 was dat jaar om voor de hand liggende redenen opnieuw uitgebracht en werd wederom een grote hit. Ik leerde het nummer die zomer voor het eerst kennen en mijn vader herbeleefde bij het horen van het nummer keer op keer zijn jeugd. Het was de perfecte soundtrack om afscheid te nemen van, achteraf gezien, de onbezonnen jaren '90 en we luidden al dansend op Prince het nieuwe millennium in. Het magische jaar 2000 stond voor de deur. De klok sloeg twaalf, de wereld was niet vergaan, de lucht was gevuld met kleuren en knallen en de toekomst zou nu écht gaan beginnen.

Op die avond wisten we nog niet dat de wereld snel zou gaan veranderen. En met de wereld ook ikzelf. Ik las ooit een artikel dat iedere generatie één grote gebeurtenis meemaakt dat een enorme impact heeft op ieders leven. Degene die dat heeft opgeschreven was duidelijk geen millennial en had nog geen idee van wat er allemaal aan zat te komen. De aanslagen van 11 september en de war on terror, de Krediet- en Eurocrisis, de COVID-19 pandemie, de digitale revolutie, de oorlog in Oekraïne, klimaatverandering en de dreiging van een nieuwe energiecrisis, om maar wat te noemen. Inmiddels lijkt er een continue dreiging te zijn die ons veilige, dagelijkse leven in gevaar brengt. Grote gebeurtenissen waar je als individu weinig tot geen invloed op hebt. Dat maakt het leven soms beangstigend en dat is niet de toekomst die de 12-jarige ik voor zich zag.

Soms lijkt het alsof iedereen volledig de weg kwijt is. Alsof de wereld in brand staat en het niet kan worden geblust. Wat moet je dan? Het is geen wondermiddel, maar je kan altijd nog Prince aanzetten. Heel hard. Ouderwets op de stereotoren, maar het mag van mij ook via Spotify. We moeten tenslotte wel een beetje met de tijd meegaan. We weten niet wat morgen ons brengt, maar we kunnen vandaag wel zelf de slingers ophangen, onze dansschoenen aantrekken en dansen alsof het weer even 1999 is. Ons bezighouden met de zaken waar we wél invloed op hebben. De dagelijkse dingen. Spreek je uit als je onrecht ziet. Kom op voor een ander. Laat je niet leiden door angst en blijf vooral vrolijk dansen. Zo maken we de wereld mooier in het klein wanneer anderen er in de wereld in het groot een zooitje van maken.

War is all around us

My mind says, "Prepare to fight"

So if I gotta die

I'm gonna listen to my body tonight, yeah

They say: 2000, zero, zero, party over

Oops, out of time

So tonight I'm gonna party like it's 1999, yeah, yeah